: 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο Εθνικών θρησκειών :
: Ράτζιντερ Σίνκχ - Ινδία :


Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Το να επισκεφτώ την σπουδαία χώρα σας ήταν ένα όνειρο μου από τα παιδικά μου χρόνια όταν στο σχολείο διάβαζα για τον Έλληνα Ήρωα και πολεμιστή Αλέξανδρο. Σήμερα αυτό το όνειρο πραγματοποιείται. Η δική μου ιερή γη όπου γεννήθηκα, το Παντζάμπ, η ευλογημένη γη των 5 ποταμών, είναι ο προμαχώνας της Ινδίας, η περιοχή που φυλάει την κύρια οδό για εισβολή στο Δελχί.

Πριν οι Ευρωπαίοι θαλασσοπόροι ανακαλύψουν τους νέους δρόμους για την ανατολή, όλοι οι εξερευνητές, οι έμποροι και οι εισβολείς, πέρναγαν μέσα από το Παντζάμπ. Το αποτέλεσμα ήταν συνεχείς μάχες και πολεμικές επιχειρήσεις που έκαναν τους ανθρώπους της περιοχής σκληρούς και δυνατούς.
Το Παντζαμπ, είναι γνωστό ως ο σιτοβολώνας της Ινδίας. Με τις χρυσές εσοδείες από σιτάρι μπορεί να ταίσει χιλιάδες έξω από τα σύνορα του. Είναι επίσης γνωστό ως το λίκνο του Ινδο-Αριανού πολιτισμού. Μεγάλοι Ινδουιστές άγιοι , συνέθεσαν θρησκευτικούς ύμνους και τις Βέδδες εδώ. Στην πραγματικότητα 2 πόλεις στην περιοχή ακόμα έχουν τα ονόματα των υιών του Σρι-Ράμμα, η Λουβ και η Κούς.

Ο Αλέξανδρος ήρθε στο Παντζάμπ το 325 π.χ.χ. Ήταν παγανιστής. Προσέθεσε το Παντζάμπ, το Κασμίρ και το Αφγανιστάν στην απέραντη αυτοκρατορία του, αφήνοντας τους στρατηγούς του να συντηρήσουν τον νόμο και την τάξη. Η γενέθλιος μου γη, ευεργετήθηκε σε μεγάλο βαθμό από αυτήν την πρώτη επαφή με τους Έλληνες. Εμπορικοί δρόμοι ανακαλύφθηκαν, και η δημοκρατία και η κοσμικοποιήσει των εξουσιών και της παιδείας ενισχύθηκαν. Γνωστά πανεπιστήμια εγκαθιδρύθηκαν που προσέλκυαν μελετητές από όλη την περιοχή.
Οι Έλληνες οπλαρχηγοί, έδωσαν πλήρη θρησκευτική ελευθερία στους υπηκόους τους, πχ στους Ζωροάστρες στο Ιράν, στους Βουδιστές στο Αφγανιστάν στους Ινδουιστές στο Σιντχ, στο Παντζαμπ και το Κασμίρ.
Όμως αυτές οι λαμπρές ένδοξες ημέρες της θρησκευτικής ανεκτικότητας σύντομα θα εξαφανίζονταν για πάντα μαζί με τα χαμόγελα από τα πρόσωπα των ιθαγενών γυναικών με τα πολύχρωμα ενδύματα, μαζί με τις καμπάνες των ναών. Ο Βασιλιάς του Παντζάμπ ήταν αρκετά ισχυρός ώστε να προβάλλει σθεναρή αντίσταση στον στρατό του Αλεξάνδρου.
Το ίδιο Παντζάμπ σήμερα αιμορραγεί και είναι διαιρεμένο σε πέντε μέρη. Εν τάχη θα αναφέρω τα ονόματα τους.
1.Το δυτικό Παντζαμπ με πρωτεύουσα την Λαχόρ.
2 Το ανατολικό με πρωτεύουσα μια κοινή περιοχή που διαχειρίζεται απευθείας από την κεντρική κυβέρνηση της Ινδίας.
3. Χαριγιάνα με πρωτεύουσα κοινή περιοχή.
4 Χιμαχάλ Πραντές με πρωτεύουσα την Σίμλα και
5. Την κοινή περιοχή της Τσαντιγκάρθ.

Όταν μια χώρα, με μία φυλή, φαγητό, κουλτούρα, και γλώσσα κοινή για τους ανθρώπους της χωρίζεται σε τόσα πολλά μικρά κομμάτια, δείχνει την ατυχία των γηγενών. Το Παντζάμπ είναι μια χώρα όπως ακριβώς η Ουαλία, η Σκοτία και η Αγγλία στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά συνεχώς υπό την σκιά της ανασφάλειας και των διωγμών μέχρι τις ημέρες μας. Η γνήσια και ιστορική πρωτεύουσα η Λαχόρ, παραδόθηκε άνευ όρων στο μιλιταριστικό Ισλάμ το 1947.
Τα παραδείγματα από το Παντζάμπ, και από την υπόλοιπη Ινδία, είναι σημαντικά για τους παγανιστές σε όλο τον κόσμο, έτσι ώστε να μελετηθούν οι λόγοι της πτώσης μας.

Σε αυτό το συνέδριο μπορούμε να μαζέψουμε τις εμπειρίες μας και να μάθουμε πολλά για την μελλοντική μας έντιμη επιβίωση.
Για μια μικρή κοινότητα όπως αυτή των παγανιστών, ο αγώνας για επιβίωση και εξασφάλιση ισότητας με τις μεγάλες, επιθετικές και μισαλλόδοξες θρησκείες του πλανήτη, περνάει αναγκαστικά, μέσα από την κοντινή μελέτη της ιστορίας των θρησκειών που είτε εξαφανίστηκαν, είτε πασχίζουν για την επιβίωση. Πρέπει να διαπιστώσουμε, γιατί τόσες πολλές εξαφανίστηκαν, αλλά και γιατί κάποιες επιβίωσαν. Η μεγαλύτερη απειλή για τους παγανιστές έρχεται από τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους, και πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί;
Οι πιστοί αυτών των δύο θρησκειών διαφέρουν παντελώς με εμάς στο εξής. Νοιώθουν πολύ ανασφαλείς. Αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως εκτεθειμένους στους απειλητικούς κινδύνους της φύσης. Για να κρατηθούν στην πίστη τους δηλώνουν: «Γνωρίζουμε την υπέρτατη αλήθεια», ή « γνωρίζουμε πως και ποιόν πρέπει να λατρεύετε». Οι χριστιανοί ταυτίζονται τόσο δυνατά με το σώμα του Χριστού που επιθυμούν να ξεφύγουν από τον θάνατο με αυτόν τον μακάβριο τρόπο.
Οι μουσουλμάνοι ταυτίζονται τόσο πολύ με τον Μωχάμεντ που μένουν δέσμιοι σε αυτήν την αέναη τζιχαντ, σε αυτόν τον πόλεμο ενάντια σε έναν κόσμο γεμάτο με απίστους.

Οι παγανιστές δεν έχουν κανένα τέτοιο παράδειγμα προς μίμηση, για να ταυτιστούν μαζί του. Εμείς ταυτιζόμαστε με την ΦΥΣΗ.
Η φύση είναι ήρεμη. Η φύση δεν γνωρίζει σταυρώσεις και θανατώσεις. Η φύση δεν γνωρίζει τον θάνατο. Η φύση δεν γνωρίζει ούτε διωγμούς ούτε τυραννία. Η φύση δεν γνωρίζει την μισαλλοδοξία. Η φύση δεν γνωρίζει τον φόβο, και δεν τρομοκρατεί κανέναν. Η φύση είναι ευγενική, επιεικείς και γενναιόδωρη. Η φύση είναι όμορφη, μας αγκαλιάζει όλους. Η φύση τρέφει και διατηρεί κάθε ζωή. Η φύση μας θεωρεί όλους ίσους και με δικαιώματα στις προσφορές της. Η φύση είναι αιώνια, αθάνατη. Η φύση είναι η Κυρά μου, ο Κύρης μου, η Θεά μου, ο Θεός μου. Η φύση με αγαπάει και εγώ αγαπώ την φύση. Θα επιστρέψω σε αυτήν.
Αυτοί που ζουν στην φύση, την λατρεύουν και ζουν σε αρμονία μαζί της, κατακτούν πνευματική ηρεμία. Δεν νοιώθουν να απειλούνται από κανέναν. Δεν έχουν καμία τάση να προσηλυτίσουν κανέναν. Οι μόνοι εχθροί είναι αυτοί που εκμεταλλεύονται την φύση, που την χαλάνε, που την καταστρέφουν και την μολύνουν.
Έτσι, ενώ για τους παγανιστές, η συντήρηση της φύσης, η εξύμνηση της, η εκτίμηση για αυτήν και η λατρεία της είναι η μεγαλύτερες αξίες της ζωής, για τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους, είναι η αντίληψη του κινδύνου που έχουν που οδηγεί την σκέψη και πράξη τους στην γη. Για αυτούς οι τελευταίες μέρες του Χριστού και οι συνεχείς πόλεμοι του Μοχάμεντ είναι η έμπνευση και το κίνητρο τους στην γη, και το άστρο που τους οδηγεί στον ουρανό.

Όλοι μπορούμε να ανακαλέσουμε την χαρά και έξαψη του να πετάμε έναν χαρταετό ή να παρακολουθούμε ένα αεροπλάνο που πετάει. Σε κάθε περίπτωση ταυτιζόμαστε με το αντικείμενο και φανταζόμαστε, υποσυνείδητα πως πετάμε μαζί του, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί στην πραγματικότητα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, ταυτίζονται οι χριστιανοί με τον Χριστό τους στον σταυρό και οι μουσουλμάνοι με τον μονίμως μαχόμενο καβάλα στο άλογο Μωχάμεντ, με το σπαθί υψωμένο, ενώ εμείς οι παγανιστές, κάθε χρώματος και δόγματος, ταυτιζόμαστε με την φύση.
Βλέπω τον κόσμο σήμερα χωρισμένο σε δύο στρατόπεδα, το ένα που ενεργητικά προωθείται και το άλλο που παθητικά ξεκουράζεται, χαλαρώνει ακόμα.
Ο οποιοσδήποτε μπορεί να φανταστεί ποιό από τα δύο θα προωθηθεί και επιτεθεί, θα προσηλυτίσει, και θα υπερισχύσει και ποιό θα ήθελε να αφεθεί μόνο, ώστε αν ζήσει με ηρεμία.
Αναλογιστείτε λίγο το μουσουλμανικό ιδεώδες της τζιχάντ, το να απομακρύνεις κάθε αντίθεση και εμπόδιο στο δρόμο σου.
Ο μουσουλμάνος δεν θα σταματήσει αν δεν προσηλυτισθεί όλος ο κόσμος στο Ισλάμ. Το ίδιο ισχύει και για την χριστιανική ψυχή, ούτε αυτή θα σταματήσει αν δεν έχει εξολοθρεύσει κάθε αντίθεση. Και για τους δύο οι πιο εσώτερες ορμές βρίσκονται στους αρνητικούς πυλώνες της εξαφάνισης κάθε αντίθεσης. Αυτό γίνεται εφικτό μόνο προσηλυτίζοντας και σκοτώνοντας.
Η παγανιστική ψυχή, από την άλλη, είναι πολύ τυχερή. Δεν έχει αναμνήσεις τέτοιων σκηνών τρόμου και αιματοχυσίας ενσωματωμένες βαθιά μέσα της. Γι' αυτό, ένας παγανιστής εκ φύσεως είναι ήρεμος και σε αρμονία με το περιβάλλον. Θαυμάζει, αγαπά και λατρεύει την Φύση και είναι ένα με αυτήν. Η ψυχή του κινείται ευγενικά με τον ρυθμό των τεσσάρων εποχών και τις διαθέσεις της ημέρας και νύχτας, της βροχής και του κεραυνού, της αυγής και της δύσης.
Αξίζει να σημειωθεί πως αυτοί που σκότωσαν τον Ιησού δεν ήταν παγανιστές αλλά Εβραίοι. Οι παγανιστές δεν σκοτώνουν κανέναν για την κοσμοαντίληψη και πίστη του. Οι παγανιστές τους ανέχονται όλους ευχάριστα, εκτός από αυτούς που θέλουν να εξοντώσουν τους ίδιους.

Ο Ιησούς πέρασε λένε 14 χρόνια της ζωής του ανάμεσα στους Ινδουιστές στην Ινδία, όπου έμαθε τους τρόπους των παγανιστών. Γύρισε γαλήνιος και ήρεμος. Η ψυχή του είχε αποκτήσει την ηρεμία. Το πρόσωπο του ήταν γαλήνιο. Όμως ο τρόπος θανάτωσης του έστειλε κύματα σοκ, στους ακόλουθους του που τότε ενσωμάτωσαν όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά του φόβου, της μισαλλοδοξίας, της απόρριψης και της βίας στην στρατηγική τους έτσι ώστε να επιβιώσουν σε έναν εχθρικό κόσμο που σκότωσε τον πνευματικό τους ηγέτη. Δυστυχώς για την ανθρωπότητα, πριν η ανασφαλής και ανήσυχη χριστιανική ψυχή, βρει την ευκαιρία να αναπαυθεί και να ηρεμήσει, ο Μωχάμεντ εμφανίστηκε στην γη και ξεκίνησε έναν αμείλικτο πόλεμο ενάντια στους παγανιστές, στους Εβραίους στους χριστιανούς, στους Βουδιστές στους Ινδουιστές και κάθε άλλον στην γη. Ο διαχωρισμός που έκανε της ανθρωπότητας σε δύο αμοιβαία εχθρικά, ασυμβίβαστα και εμπόλεμα μέρη που το ένα αποτελείτε από τους πιστούς και το άλλο από τους απίστους οδήγησε στην καταστροφή τόσο μεγάλου μέρους πνευματικής ποικιλίας και ομορφιάς, και θρησκευτικής ελευθερίας στην γη.

Οι παγανιστές από την άλλη βλέπουν τον κόσμο χωρισμένο μεταξύ καλού κακού, που και τα δύο αλληλοκαλύπτονται και μεταβάλλονται. Κατά την καταστροφή και κατάκτηση, το έργο των μουσουλμάνων ήταν πολύ απλό. Ισλάμ η θάνατος, προειδοποιούσαν τους χαμένους. Υπερίσχυσαν. Οι εχθροί τους εξαφανίστηκαν για πάντα. Πρέπει να σημειώσουμε πως οι Μουσουλμάνοι εισέβαλαν στην Ινδία το 712 για πρώτη φορά. Δωδεκάμισι αιώνες αργότερα είχαν και πάλι τον ίδιο εχθρό. Τους ινδουιστές. Έτσι κατόρθωσαν να κινητοποιηθούν ενάντια στους ινδουιστές αυτόματα, και απαίτησαν ένα ξεχωριστό μη κοσμικό, Ισλαμικό κράτος το Πακιστάν. Το Πακιστάν τους είναι για πάντα. Από την άλλη, οι ινδουιστές πλησίαζαν τους εχθρούς τους μόλις τους χαμογελούσαν, και πάντα ήταν έτοιμοι και πρόθυμοι να συνεργαστούν μαζί τους, να τους υπηρετήσουν να ζήσουν μαζί τους, ακόμα και υπό την κυριαρχία τους. Οι ινδουιστές δεν είδαν ποτέ το Ισλάμ σαν τον εχθρό τους, αλλά θεώρησαν εχθρικούς μεμονωμένα μόνο εκείνους τους ανθρώπους που κινήσουν καθαρά να τους σκοτώσουν ή να τους προσηλυτίσουν δια της βίας.
Έτσι ο Μπαμπούρ, που εισέβαλε στην Ινδία από το Αφγανιστάν το 1525 και κατέστρεψε τον μεγάλο ναό στην Αγιόντια, ήταν εχθρός τους, αλλά ο Ακμπάρ, ένας άλλος μουσουλμάνος δεσπότης, που ανέχονταν τους ινδουιστές και τους άφηνε να λατρεύουν με τον τρόπο που ήθελαν, έγινε φίλος τους. Οφείλουμε να πούμε πως αυτός είχε έναν συνεχή εφοδιασμό του επίγειου παραδείσου του με Ινδουίστριες πριγκίπισσες.
Η μεγαλύτερη ίσως τραγωδία είναι αυτή των Σιχ που κατοικούν στο Παντζάμπ. Ο βαθμός διώξεων και βαρβαρότητας που υπέστησαν από τους μουσουλμάνους δεν έχει ανάλογο στην γη. Και όμως δηλώνουν: «Δεν έχουμε εχθρό στην γη, ούτε ακόμα και στο Πακιστάν.» Πρέπει να θυμίσουμε πως το Πακιστάν είναι μια χώρα που γεννήθηκε από το μίσος ενάντια στον αντικληρισμό των Σιχ. Σας αφήνω να εξαγάγετε τα δικά σας συμπεράσματα για την μελλοντική επιβίωση των Σιχ στο ανατολικό Παντζάμπ και των ινδουιστών στην τεμαχισμένη Ινδία. Μπορούμε να θεωρήσουμε ως την χειρότερη κακή μας τύχη το γεγονός πως οι παγανιστές , δεν αναγνωρίζουν τους εχθρούς τους, οπότε δεν μπορούν ποτέ να υψώσουν την κραυγή: «Φυλαχτείτε!.»

Γενεά μετά από γενεά πολεμούσαμε μόνο τους Τυράννους και τους εχθρούς της μια ημέρας, και δίνω έμφαση, της μιας ημέρας.
Κάθε γενιά, Ινδουιστών, Σιχ και παγανιστών που πολεμάει πικρά για την επιβίωση, δεν αναφέρει την λέξη εχθρός στην επόμενη.
Ένα πολύ καλό παράδειγμα μας παρέχει και πάλι η Ινδία. Σήμερα οι μουσουλμάνοι της ζούνε ευτυχισμένοι και χωρίς κίνδυνο και στις τρεις χώρες που προέκυψαν από την μία το 1947, ενώ οι Ινδουιστές είτε έχουν εξαφανιστεί ή έχουν συνταγματικά δικαιώματα τρίτης τάξης στο Πακιστάν και στο Μπαγκλαντές.
Για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ινδία που πολλοί προβλέπουν, οι μουσουλμάνοι είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι από το έτος 712 ενώ οι Ινδουιστές ακόμα δεν έχουν ανακαλύψει τον εχθρό τους. Ακόμα και το όνομα της χώρας παρέμεινε Ινδία, αν και το 1947 παρέδωσε το ένα τρίτο των εδαφών της στους μουσουλμάνους. Ένα νέο όνομα θα θύμιζε στους Ινδουιστές νύχτα και μέρα, την «Ινδία» που χάθηκε, της χαμένες περιοχές όπου συντέθηκαν οι Βέδδες, τις περιοχές που δίδαξαν οι Σιχ γκουρού, και ο Μαχαράγια Ραντζίτ Σινχ είχε τον θρόνο του.

Κάποτε οι παγανιστές υπήρχαν παντού, αλλά σήμερα τους βρίσκουμε σε θύλακες τριγύρω στον κόσμο σκόρπια, αλλά σε μεγάλους αριθμούς ακόμα στην Ινδία. Πως αυτοί οι γηγενής επιβίωσαν; Επιβιώσαμε παραδείγματος χάριν, σώζοντας τις ζωές μας, ή τον τρόπο ζωής μας με το να προσηλυτισθούμε. Αυτό ήταν υποταγή και εξευτελισμός. Επιβιώσαμε, υποτασσόμενοι. Και αυτό ήταν εξευτελισμός. Και επίσης επιβιώσαμε με παθητική αντίσταση ή με θαρραλέα περιφρόνηση.
Πως θα επιβιώσουμε στο μέλλον; Έχω στύψει το μυαλό μου για δεκαετίες για την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση και έχω τις δικές μου επαγωγές τα δικά μου συμπεράσματα που θα ήθελα να σας μεταδώσω.
Εν συντομία το παράδειγμα των Σιχ είναι πολύ χρήσιμο για να το δούμε προσεχτικά. Υπάρχουν πολλά για να μάθουμε και ελπίζω πως κάποια μέρα παγανιστές μελετητές της δύσης θα ταξιδέψουν στο ανατολικό Παντζάμπ έτσι ώστε εξερευνώντας το μοντέλο επιβίωσης των Σιχ, να δουν αν μπορούν , να πάρουν κάτι χρήσιμο, να το προσαρμόσουν, η ακόμα και να το απορρίψουν. Προτείνω οπωσδήποτε την δημιουργία ενός στέρεου ιδεολογικού σκελετού, για το μαλακό σώμα της παγανιστικής πίστης. Μπορούμε ακόμα και να τα ονομάσουμε Πυλώνες της πίστης. Είναι πέντε στον αριθμό, και οι λέξεις προέρχονται κατευθείαν από τα σανσκριτικά όπως παρακάτω:

1. Ντάρτι: Αυτό σημαίνει γη ή περιοχή. Πρέπει τώρα να εξελιχθούμε και να διατηρήσουμε μια ισχυρή αίσθηση της περιοχής μας.

2. Ντάρμα: Αυτή είναι η πίστη μας ή θρησκεία, δηλ ο σεβασμός για την φύση και την ανθρωπότητα.

3. Ντιάαν: Είναι το έθος και το πνεύμα μας. Πρέπει να είμαστε ακμαίοι σε όλα. Ανάμεσα στους Σιχ η φράση «Τσαρχντι Καλαα» κατέληξε να σημαίνει το ακμαίο ηθικό σε κάθε στιγμή.

4. Ντάν: Σημαίνει πλούτος. Πλούτος είναι όλα αυτά που εμείς είτε ατομικά είτε συλλογικά αποκτούμε και κατέχουμε, τα εδάφη μας, τα σπίτια μας, οι ναοί, τα σχολεία και πανεπιστήμια, οι βιβλιοθήκες, τράπεζες, ιδρύματα, αθλητική χώροι και ούτω καθ' εξής.

5. Ντι: σημαίνει κόρες. Ένα έθνος με τιμή υπερασπίζεται τις γυναίκες του με την μεγαλύτερη αγριότητα, καθώς τα ανυπεράσπιστα κορίτσια και γυναίκες είναι οι κύριοι στόχοι το εχθρού. Κάτω από καμία συνθήκη δεν θα πρέπει κάποια παγανίστρια κοπέλα ή γυναίκα να γίνει εύκολο θύμα καθώς αυτές είναι η τιμή και χαρά μας. Σύμφωνα με αυτά πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στις γυναίκες Σιχ των οποίων το κουράγιο είναι θρηλούμενο. Πολλές από αυτές κουβαλούν ένα μικρό σπαθί ή μαχαίρι, νύχτα μέρα, για να υπερασπιστούν την τιμή τους. Ο φίλος μας ο Γιόνας το είδε αυτό με τα ίδια του τα μάτια όταν βρίσκονταν στην Αγγλία.

Τέλος πρέπει να αναγνωρίζουμε το γεγονός πως θα υπάρχει εχθρότητα, υποψία ακόμα και αντίσταση καθώς θα υψώνουμε τα κεφάλια μας ψηλά από την γη. Αυτό είναι το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε για την έντιμη μας επιβίωση.
Πιστεύω πως η επιτυχία μας θα στεφθεί με δόξα.


© «2004» Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών